Bóbr Europejski
Bóbr jest zwierzęciem cięższym od świstaka i na lądzie porusza się raczej niezdarnie. Przednie kończyny ma co prawda chwytne i zręczny, a tylne, o palcach połączone błoną pławną, mocne, stanowiące niezłą siłę napędową w wodzie- jednak obydwie pary nóg, niejako z konieczności tylko, dźwigają jego masywne ciało na ziemi. Bóbr europejski, podobnie zresztą jak blisko z nim spokrewniony, a niegdyś w Polsce osiedlony bóbr kanadyjski (nie wiadomo, czy jeszcze dziś występuje na Mazurach), pływa znakomicie- cicho i wytrwale. Dobrze też nurkuje i w razie niebezpieczeństwa pozostaje pod wodą przez 20 minut. Podczas nurkowania pierwszoplanową rolę odgrywają tylne nogi i ogon, a poniekąd także samoczynnie zamykające się tylne otwory nosowe i uszy. Ten największy gryzoń Europy, gdy jest młody, wydaje odgłos podobny do płaczu dziecka. Wywołuje to wstrząsające wrażenie że zwierzak ten aktywny staje się pod wieczór i nocy. Podczas żerowania zainteresowany jest głównie miękkim łykiem topoli i wierzby i dlatego spotkać go można nad zbiornikami o brzegach porośniętych tymi drzewami. Latem nie gardzi również roślinnością zieloną, a zimą korzysta przede wszystkim z zapasów gałęzi zgromadzonych pod wodą.